Jean-Pierre, skileraar in Les Menuires

Ik ben geboren aan de voet van de Pyreneeën, in een familie die geen bijzondere band met skiën had. Maar ik was al erg sportief toen ik jong was. Ik begon met skiën tijdens een schoolreisje, de school nam ons elke woensdagmiddag mee skiën. Beetje bij beetje, kreeg ik echt de smaak van het skiën te pakken.

Toen ik student was, was ik animator in een vakantiedorp, vooral in een vakantieoord, en toen heb ik echt tegen mezelf gezegd: "Dit is wat ik wil doen, dit is waar ik in de winter wil wonen. Dus vanaf dat moment, werkte ik hard om mijn instructeursdiploma te halen. Ik gaf een paar seizoenen les in de Pyreneeën, en ging al snel naar de Alpen. In deze baan is er ook het voordeel dat je de hele tijd buiten bent. Dit is iets heel belangrijks voor mij.

Ik wisselde 7 jaar af tussen verschillende stations, daarna nam ik een pauze. Ik heb veel andere baantjes gehad, ik ben zelfs in Noord-Amerika gaan wonen, in Canada in het bijzonder.

Ik dacht niet dat ik terug zou komen, en uiteindelijk deed ik het toch. En ik zei tegen mezelf dat ik weer zou gaan skiën, want als je eenmaal het plezier van skiën hebt geproefd, kun je niet meer zonder. En ik hou van lesgeven, ik heb echt een passie voor het doorgeven van mijn kennis.

Het mooiste in dit vak is om aan het begin van de week een leerling te nemen die zegt "ik ga het niet redden", en aan het eind van de week bedankt hij je hartelijk omdat hij zegt "ik kan skiën". En als dit kind op een dag gaat skiën en verliefd wordt op de sneeuw en de bergen, dan zal ik trots zijn te kunnen zeggen dat het dat een beetje aan mij te danken heeft.

De studenten weten hoe ze het je terug moeten geven. Ze zijn gelukkig aan het eind van de week.

Er zijn twee salarissen in het onderwijs, er is het financiële salaris natuurlijk, maar er is ook het salaris dat je in staat stelt de vlam levend te houden en 's morgens gelukkig te zijn, als je weet dat je mensen gelukkig gaat maken.